سايه ات کورم مي کند!

تا نبض اخرين قطره ي اشک

در گريه ي گيسوانم نواخته.

و انتظار جدال روزهايي :

که هق هق انگشتانم خسته اش مي شوند.

بلند خواب نبين....باشد!

سپيد روي ديگري سپيد بختيت را

سياه مي کند.

تا من به جرم قتل يک شاخه ي ماه

افتاب را ببوسم!!!!!!!!!

تا از تلخي چشمانت

به سردي نگاهت برسم.

تو سنگ مي شوي

و من ذره ذره..........

سودابه

من متهم شده به گناهي که هيچ وقت

مظنون به يک نگاه! نگاهي که هيچ وقت

اول قرار بود تمام طول هفته ببينمش....

کم کم به ماه و سال و به گاهي که هيچ وقت

من با خيال او همه جا وعده داشتم

در کوچه ي نبودن و راهي که هيچ وقت

گفتند آتش زده آهم که سوخته....

اما کدام آه...اهي که هيچ وقت!!!!

نفرين نکرده ام به خدا بد گرفته است

گفتم فقط برو به... الهي که هيچ وقت!!!!

تقديم به قداست بي انتهاي معلمي که درد را هجي مي کند!!!

درد...

هجي کن تا حرفي از بابا آب داد

                                     يا نداد نباشد!!!

بنويس نان...

تا کودک طعم ان را بچشد...

تا زن نگاهش اشک!!!

          نون ...الف...نون

                 بکش صداي آخر و غير آخر!

                              نه!!!طعم نان آخر وغير آخر ندارد.

تمام غمت پاي اين تخته ي سياه

                               اشک مي شود.

تمام دلت!

پاي اين درس خون.

واژه اي نيست که زن بدهد دست مرد...

تا شايد آن مرد،در باران بيايد!!!!!!!!!

سودابه

سيب سرخي را به من بخشيدو رفت

ساقه ي سبز دلم را چيد و رفت

عاشقي هاي مرا باور نکرد...

عاقبت بر عشق من خنديد و رفت

اشک در چشمان سردم حلقه زد

بي مروت گريه ام را ديد و رفت!!!

فرو مي ريزد ديواره خاطره.

و مرغ دل در قفس سرد عشق

جان سپرده!

اسمان پهن...

و در نگاه تند حرفهايم

پاره...پاره

گذر خواهم کرد !

از اين تاريکي

و به اندازه ي اين خاک

دلم مي گيرد!!!!

سودابه

ته ماند ه ي خيالت

يا تفاله ي حرفهايت

کدامم؟؟؟؟

فقط حرف ربط داده به انتظارم !!!

انقدر انتظار کشيدم

تا معتاد شدم

ترکم مکن

ترکم بده!!!!!!!!!

سودابه